درياچه و آب راكد قورو گول، در كنار جاده ترانزيتي تبريز- بستان آباد در فاصله 45 كيلومتري شرق تبريز و 15 كيلومتري غرب بستان آباد، در ميان كوهها و ارتفاعات شرقي گردنه شبلي در يك گودي واقع شده است. اين درياچه در ميان مردم محل به نام قورو گول (استخر خشك) معروف است اما بعضي آن را دوري گول (استخر آب زلال) و برخي قويل گول (استخر و گودال ژرف و عميق) مي‏نامند. شايد اين نام مصداق بيشتري داشته باشد. درازا و پهناي قوري گل، 4 كيلومتر و مساحت آن 16 كيلومتر مربع است و ژرفاي اين درياچه – كه تمام سال آب دارد- در عميق‏ترين نقطه به 13 متر مي‏رسد.
آب اين درياچه شيرين و در صورت تصفيه قابل شرب مي‏باشد. در حال حاضر اين آب داراي آبياري كشتزارهاي روستاهاي پيرامون درياچه يعني روستاهاي ارشتناب، امناب و يوسف آباد، به مصرف مي‏رسد.
درياچه قوري گل كه امروز در رديف آبهاي راكد آذربايجان است، داراي قدمتي تاريخي مي‏باشد. جملي كارري (Jemili Carreri) فرانسوي در سفرنامه‏اش در سال 1694 ميلادي ((1106 ه ق) چنين مي‏نويسد:
نخست از كوه بلندي بالا رفتيم سپس به جلگه‏اي سرازير شديم كه در آن استخر بزرگي پر از اردك وحشي وجود داشت. در اينجا راه به دو قسمت منعشب مي‏شود يكي سربالايي كه راه اردبيل است- و استخر در طرف راست آن قرار دارد- و از اردبيل تا قزوين و اصفهان امتداد دارد و ديگري راه همواري است. قم و كاشان و اصفهان را به يكديگر مربوط مي‏كند و استخر در سمت چپ آن واقع شده است.
همانطور كه اين جهانگرد فرانسوي نوشته است از 500 سال پيش چنين آبي در اين مكان وجود داشته و امروزه نيز بر آبش افزوده شده است. به علت وجود اردك و غاز وحشي در اين استخر و به منظور تكثير و پرورش ماهي، از سال 1346 از طرف سازمان حفاظت محيط‏زيست اين منطقه حفاظت شده اعلام گرديد و از طرف سازمان شيلات تعدادي ماهي سفيد و قزل‏آلاي رنگين كمان در آب آن ريخته شد. در ابتدا نتيجه كار رضايتبخش بود و تعداد ماهيان رها شده به زودي زياد شدند. ولي در سال 1349، به علت يخبندان شديد اكثراً ماهيها يخ زدند و از بين رفتند. علت تلف شدن ماهيها را نرسيدن اكسيژن كافي به آنها مي‏دانند. سابقاً رسم براين بود كه در زمستانها، يخ درياچه را صاحبان يخچالهاي سنتي و قديمي تبريز مي‏شكستند و براي مصرف تابستاني به شهر حمل مي‏كردند، در نتيجه سطح آب را يخ يكنواختي نمي‏پوشاند و اكسيژن كافي به ماهيان مي‏رسيد ولي پس از اين كه اين كار از طرف سازمان شكارباني و بهداشت محيط زيست ممنوع اعلام شد و پوشش يخ درياچه به قطر نزديك به 40 سانتيمتر رسيد ماهيان موجود در درياچه به علت كمبود اكسيژن تلف شدند. علت ديگر مرگ و مير ماهيان را ناسازگاري آب و هواي محيط اين درياچه با آب و هواي خزري مي‏دانند زيرا اقليم منطقه خزري با اقليم آذربايجان به خصوص درزمستانها اختلاف فاحشي دارد و ماهيان نمي‏توانند تغيير دماي محيط درياچه را تحمل نمايند. اما اگر از نظر فني به پرورش و تكثير ماهي پرداخته شود و به دفع علفهاي هرز درياچه اقدام كنند و در زمستان به حد كافي، اكسيژن لازم به ماهيان برسانند اين درياچه محل بسيار مناسبي براي تكثير ماهيان، به خصوص ماهي قزل‏آلاي رنگين كمان خواهد شد.
اطراف درياچه را مرتع، چمنزارها، مزارع و كشتزارهاي متعددي فراگرفته و به علت وجود هواي مطبوع درتابستانها، يكي از مراكز استراحت و تفريح مردم بستان آباد و تبريز و اطراف مي‏باشد.